مادامی که چیزی آن بالاست؛ پایان کار فرا نرسیده است

METAR Mehrabad Airport METAR Shiraz Airport

۶ مطلب در مرداد ۱۴۰۴ ثبت شده است

ابرهای Asperitas بر فراز نیوزیلند

این ابرها چه نوعی هستند؟ اگر چه دلیل شکل‌گیری آنها هنوز به ‌طور کامل مشخص نیست، چنین ساختارهای غیر معمول جوی، هر چند تهدیدآمیز به نظر برسند، به ‌نظر نمی‌رسد که نشانه پیش‌بینی فاجعه‌های هواشناسی باشند.

ابرهای Asperitas که سال گذشته به ‌عنوان یک نوع ابر متمایز رسماً شناخته شدند، می‌توانند ظاهری خیره‌کننده و رفتاری نادر داشته باشند و تاکنون نسبتاً کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند.

در حالی که اکثر ابرها دارای کف صاف هستند، ابرهای Asperitas ظاهری با ساختار عمودی قابل توجه در زیر خود دارند. بر این اساس، گمان می‌شود که این ابرها ممکن است با ابرهای عدسی شکل (Lenticular) که در نزدیکی کوه‌ها شکل می‌گیرند، یا ابرهای ماماتوس (Mammatus) که معمولاً با رعدوبرق همراه هستند، یا شاید با باد فون (Foehn) — نوعی باد خشک و نزولی که از کوه‌ها سرازیر می‌شود — مرتبط باشند.

ابرهای ایجادشده توسط چنین بادی، که به آن «کمان کانتربری» (Canterbury Arch) گفته می‌شود، به سمت سواحل شرقی جزیره جنوبی نیوزیلند جریان پیدا می‌کنند. این تصویر در سال ۲۰۰۵ در منطقه کانتربری نیوزیلند به ثبت رسیده است.

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار

M13: خوشهٔ کروی بزرگ در هرکول

در سال ۱۷۱۶، ستاره‌شناس انگلیسی ادموند هالی نوشت:
«این تنها لکه‌ای کوچک است، اما هنگامی که آسمان صاف باشد و ماه حضور نداشته باشد، با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.»

امروزه، M13 بی‌تردید به‌ عنوان «خوشهٔ کروی بزرگ در صورت فلکی هرکول» شناخته می‌شود؛ یکی از درخشان‌ترین خوشه‌های کروی در آسمان نیمکرهٔ شمالی. مشاهدات دقیق تلسکوپی، مانند این تصویر، صدها هزار ستارهٔ شگفت‌انگیز این خوشه را آشکار می‌کنند.

این خوشه در فاصله‌ای حدود ۲۵٬۰۰۰ سال نوری از ما قرار دارد و ستارگانش در ناحیه‌ای به قطر ۱۵۰ سال نوری متراکم شده‌اند. نزدیک به مرکز خوشه، تراکم به حدی است که در حجمی به اندازهٔ مکعبی با ضلع تنها ۳ سال نوری، ممکن است بیش از ۱۰۰ ستاره جای گیرد. برای مقایسه، در همسایگی خورشید در کهکشان راه شیری، نزدیک‌ترین ستاره به خورشید بیش از ۴ سال نوری فاصله دارد.

ستاره‌شناسان اولیه که این خوشهٔ بزرگ را با تلسکوپ مشاهده کردند، به پدیده‌ای عجیب نیز اشاره کردند: همگرایی سه نوار تاریک که با زاویه‌ای حدود ۱۲۰ درجه از هم جدا می‌شوند و درست زیر مرکز خوشه دیده می‌شوند. این الگو که به «پروانهٔ M13» یا propeller مشهور است، به احتمال زیاد تنها یک پدیدهٔ دیداری اتفاقی ناشی از توزیع ستارگان در برابر هستهٔ متراکم خوشه است.
 

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار

جاده‌ی منطقه‌البروجی

آن نور عجیب در امتداد جاده چیست؟ 
در زمان‌های خاصی از سال، نوارهایی از غبار بازتابنده‌ی نور خورشید در بخش درونی منظومه‌ شمسی درست پس از غروب خورشید ــ یا کمی پیش از طلوع آن ــ به ‌طور برجسته نمایان می‌شود که به آن نور منطقه‌البروجی می‌گویند.

خاستگاه این غبار هنوز به ‌طور کامل روشن نشده است، اما یک فرضیه‌ی مطرح بیان می‌کند که بیشتر آن از دنباله‌دارهای کم‌نور خانواده‌ی مشتری سرچشمه می‌گیرد و سپس به ‌آرامی به سوی خورشید مارپیچ‌وار فرو می‌ریزد.

بررسی‌های اخیر روی ذرات غباری که از دنباله‌دار 67P (که توسط کاوشگر روزتای آژانس فضایی اروپا مورد مطالعه قرار گرفت) منتشر شده‌اند، این فرضیه را تقویت می‌کند.

در این تصویر که در در جزایر قناری اسپانیا ثبت شده، مثلث درخشانی از نور منطقه‌البروجی اندکی پس از غروب در دوردست پدیدار گشته است. این منظره در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ ثبت شده و علاوه بر درخشش نور غبار، ستاره‌ی پرنور "دل شیر" می‌توان بالای مرکز تصویر، کمی به سمت چپ، دید.

همچنین خوشه‌ی ستاره‌ای کندوی عسل (M44) درست زیر مرکز و نزدیک‌تر به افق در میان درخشش نور منطقه‌البروجی قابل مشاهده است.

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار

خوشه دوتایی در صورت فلکی برساوش (Perseus Double Cluster)

این میدان دید خیره‌کننده، محدوده‌ای به اندازه‌ی سه ماه کامل (حدود ۱٫۵ درجه) را در صورت فلکی برساوش (Perseus) دربر می‌گیرد. در دل این چشم‌انداز، دو خوشه‌ی باز ستاره‌ای به ‌نام‌های h و χ (کای) برساوش قرار دارند؛ که به ‌ترتیب در فهرست NGC با شماره‌های NGC 869 (راست) و NGC 884 (چپ) شناخته می‌شوند.

ویژگی‌های این خوشه‌های دوتایی:
فاصله تا زمین: حدود ۷۰۰۰ سال نوری.
سن تقریبی: ۱۳ میلیون سال.
ستاره‌ها: بسیار جوان‌تر، پرجرم‌تر و داغ‌تر از خورشید.
منشأ: به احتمال بسیار زیاد، هر دو خوشه از یک منطقه‌ی زایش ستاره‌ای مشترک شکل گرفته‌اند.
قابل مشاهده با چشم غیرمسلح!

اگر در منطقه‌ای با آسمان تاریک هستید، می‌توانید این خوشه‌ی دوتایی را بدون ابزار رصدی ببینید. با دوربین دوچشمی یا تلسکوپ کوچک نیز منظره‌ای بسیار تماشایی خواهید دید.

نکته نجومی برای رصدگران: برای یافتن این خوشه‌ی زیبا، از صورت فلکی ذات‌الکرسی (Cassiopeia) شروع کنید و به سمت صورت فلکی برساوش بروید. بین این دو، نور محوشان را خواهید یافت.

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار

شهاب در مقابل کهکشان

آن ردّ سبز رنگ در مقابل کهکشان آندرومدا چیست؟
یک شهاب.

در سال ۲۰۱۶، هنگام عکاسی از کهکشان آندرومدا، درست در حوالی اوج بارش شهابی برساوشی، سنگ ‌ریزه‌ای کوچک از اعماق فضا عبور خود را در مقابل کهکشان آندرومدا آغاز نمود که در کسری از ثانیه از میدان دید ۱۰ درجه‌ای تصویر عبور کرد.

در طول این عبور، شهاب چندین ‌بار درخشید، چرا که در حین ورود به جو زمین، سرعتش کاهش یافت.

اگر چه این عکس با هدف ثبت شهاب‌های بارش برساوشی گرفته شده بود، اما جهت‌گیری رد نور در تصویر، بیشتر با بارش شهابی "دلتا - دلوی جنوبی" (Southern Delta Aquariids) که چند هفته قبل به اوج رسیده بود، مطابقت دارد.

بارش شهابی برساوشی امسال نیز در هفته آینده به اوج خود می‌رسد؛ هر چند درخشش ماه تقریباً کامل، می‌تواند دیدن بسیاری از این شهاب‌ها را دشوار کند.

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار

نمای دقیقی از سحابی هلیکس (Helix Nebula)

آیا سحابی هلیکس در حال نگاه کردن به شماست؟ خیر. حداقل به معنای زیستی آن؛ خیر.

این سحابی نام آشنا اما ظاهری بسیار شبیه به چشم انسان دارد. نام «مارپیچ» به این دلیل بر آن گذاشته شده که از منظر زمین، گویی در امتداد محور یک مارپیچ به آن نگاه می‌کنیم. با این حال، امروزه درک ما از ساختار این سحابی نشان می‌دهد که هندسه‌ای شگفت‌انگیز و پیچیده دارد، شامل رشته‌های شعاعی و حلقه‌های بیرونی گسترده.

سحابی مارپیچ که با نام NGC7293 نیز شناخته می‌شود، یکی از درخشان‌ترین و نزدیک‌ترین نمونه‌های سحابی‌های سیاره‌نما است؛ ابری از گاز که در پایان عمر یک ستاره مشابه خورشید ما شکل می‌گیرد. هسته باقی‌مانده از این ستاره‌ی در حال مرگ که سرانجام به یک کوتوله سفید تبدیل خواهد شد، نوری بسیار پرانرژی از خود منتشر می‌کند که باعث می‌شود گازهای قبلاً بیرون ‌ریخته، شروع به تابش فلورسانس کنند.

تصویر ارائه ‌شده، ترکیبی از نور قرمز، سبز و آبی است که به ‌ویژه بر تابش حاصل از هیدروژن تأکید دارد و حاصل ۱۲ ساعت نوردهی با تلسکوپ شخصی در کشور یونان است. نمای نزدیک از لبه داخلی سحابی مارپیچ، گره‌های گازی پیچیده‌ای را نشان می‌دهد که منشأ آن‌ها هنوز در حال بررسی علمی است.

 

 

خبرهای بیشتر را در شبکه‌های اجتماعی بخوانید:

تلگرام

اینستاگرام

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
مرکز نجوم مهراستار